The only way is up!

Ik keek enorm uit naar mijn weekendtripje naar El Puerto de Santa Maria, een stadje in Zuid Spanje waar het zonnetje (bijna) altijd schijnt, tapas in overvloed zijn en Spaanse muziek tot in de late uurtjes uit de typische Spaanse straatjes klinkt. Even weg uit Nederland, even bijkomen van het organisatienieuws dat mij persoonlijk meer raakte dan ik had gehoopt en ik zou na 2 jaar weer een Amerikaanse vriend gaan zien!

Donderdagavond aten we zelfgemaakte pizza’s bij de kapitein van the U.S. Ross. Een typisch Amerikaanse maaltijd bij een typisch Amerikaanse familie. Géén hiërarchie, alleen maar persoonlijk contact om elkaar beter te leren kennen. Geloof mij, waar ik in Nederland gewend ben aan het hebben van geen hiërarchie, de wortels van HK zitten inmiddels zo diep geworteld, ervaarde ik voor het eerst sinds tijden hoe bijzonder het kan zijn om titels, rangen en functies te laten varen voor één avond.

De dag erna had ik een goede kop koffie nodig om op te starten en trok ik mijn sportkleding aan voor een hike naar de top van El Torreon. De eerste 10 minuten waren een eitje. Ik genoot van de rust en de prachtige omgeving. Daarna kon ik m’n ademhaling niet onder controle krijgen, braken de eerste zweetdruppels uit en ging het tempo van de 3 Amerikaanse mariniers mij te snel. Een duivels stemmetje kroop in mijn hoofd: “Ik kan dit niet. Ik wil niet meer. Ga zitten, wacht maar totdat ze jou weer op de terugweg oppikken, dat is beter”. Ook vroeg ik mezelf keer op keer af waarom ik hier in godsnaam aan was begonnen.. Toen ik zelfs misselijk begon te worden van de lichamelijke inspanningen, wilde ik niets liever dan opgeven. Zodra de jongens echter aan mij vroegen hoe het ging, trok ik mijn masker op en vertelde ik hun dat het prima ging. Ik zat voortdurend in een tweestrijd, ik wilde opgeven maar ook wilde ik mezelf niet laten kennen.

Na ongeveer 1,5 uur hiken besloot ik wat te gaan eten. Een proteïne bar ging er niet in, dan maar een appeltje voor de dorst. Met iedere hap die ik tussen het beklimmen van de rotsen door nam, voelde ik mijn energielevel stijgen. Het duivelse stemmetje maakte plaats voor spirit, een ongekende vorm van spirit. Opeens was ik diegene die de groep oppepte, vrolijk aan het praten was en zo blij als een klein kind van alle mooie uitzichten genoot. Op een gegeven moment liepen we letterlijk in de wolken, zo hoog als dat we waren. Er was een weg terug, maar niet meer voor mij. The only way is up.

Vastbesloten liep ik door op weg naar de top. En daar was hij dan.. El Torreon met het hoogste punt op 1654 meter en een prachtig uitzicht.. Maar ook was daar euforie. Ik was zo ontzettend trots op mezelf, I DID IT! Een spierballenfoto bij het hoogtemeter bordje kon dan ook niet uitblijven.

De hike naar beneden ging in de hoogste versnelling. We haalden twee Spanjaarden in, die we eerder tegenkwamen terwijl wij omhoog liepen. Moe, voldaan maar enorm trots reden we terug naar het stadje. Het gevecht met mezelf had ik gewonnen. Waar ik met 0-5 achter stond, won ik het gevecht met 10-5. Note to myself: ik ben tot veel meer in staat, dan dat ik van mezelf weet!

~ Britt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: