Schaatsen

De afgelopen weken waren er veel mensen ziek. Niet alleen snipverkouden, maar ook gewoon lijdend aan de Oranjekoorts, en wie het nog niet had werd er wel mee besmet. De reden dat dit virus zo snel om zich heen greep is waarschijnlijk omdat één van onze beroemdste inwoners: Ard Schenk, in 1972 goud op drie olympische afstanden (de 1500, 5000 en 10000 m) veroverde (hij wel).

Een andere reden waarom het virus zo snel om zich heen greep was omdat andere patiënten spontaan op hun eigen laptop de olympische 10 km van Sven Kramer begonnen te streamen. Hierdoor werd iedereen gedurende 13 minuten en 1,02 seconde eigenlijk wel gedwongen om mee te kijken. Al was het maar omdat werken, door traag internet, inmiddels bijna onmogelijk werd.  

Terwijl Sven zijn rondjes op de 10 kilometer aflegde en Team Contact een kwartier lang inwoners moest uitleggen dat bijna iedereen in het kroondomein bezig was met een ‘teambuilding activiteit’ werd deze smoes langzaam maar zeker waarheid. Iedereen wilde Sven wel naar de streep schreeuwen! De ontgoocheling was dan ook groot toen de sfeer halverwege de race inzakte. Van een hoopvol “het kan nog”, naar een “misschien kan hij nog derde worden”, tot “het is verloren”.

De meeste mensen dropen teleurgesteld af en slechts een handjevol die-hard fans bleef over. Toch was het mooiste moment eigenlijk pas na de race toen Sven zei: “Onwijs klote, ik heb er jaren alles aan gedaan. Om heel eerlijk te zijn, ik raak ze gewoon niet echt lekker en efficiënt. Daardoor rij ik mezelf vast, ik doe het gewoon niet goed.” (…) Tuurlijk ben ik blij, want mijn vijf kilometer was gewoon goed, en ik doe het beter dan de rest, maar als je mij diep van binnen vraagt dan was het geen superrit.”

In deze vijf minuten van nationale rouw stond Sven op als sportman, maar met sport had het weinig te maken. Hij nam verantwoordelijkheid. Niet door te zeggen wat er allemaal fout was gegaan, maar door aan te geven waar hij zelf tegenaan liep om zijn excellente niveau te halen. Hij omarmde zijn fouten omdat hij er naar streeft om altijd de beste te zijn en vertelde daar open en eerlijk over. Op deze manier ging het niet meer over de race, nee, het ging over Sven Kramer. De 13 minuten en 1,02 seconde waren niet meer relevant omdat ze werden gevolgd door een van de meest oprechte verhalen en misschien wel één van de mooiste voorbeelden van zelfsturend leiderschap ooit. Sven, was al mijn sportheld maar werd vandaag ook nog een voorbeeld voor mijn traineeship. Je mag best een foutje maken, zelfs je doel niet halen. Als je er maar over vertelt.

~ Sybren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: